09/01/2013

Τάσος Λειβαδίτης

0 comments
Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

"Και θα μπορούσε να γραφτεί η συγκλονιστική περιπέτεια μιας γυναίκας που της έπεσε η βελόνα στο πάτωμα, εκείνη γονατίζει κι αρχίζει να ψάχνει, εκεί συναντάει την παλιά της ζωή: χαμένα όνειρα, σφάλματα, νεκροί, μα η βελόνα πρέπει να βρεθεί, το φόρεμα να παραδοθεί, ο Χριστός να σταυρωθεί κι η γυναίκα ψάχνει, ψάχνει ώσπου ξαναβρίσκει τη βελόνα – σηκώνεται τότε, κάθεται στην καρέκλα εξαντλημένη και συνεχίζει να ράβει, ενώ κλαίει σιγανά γιατί κατάλαβε άξαφνα
πως γυρισμός δεν υπάρχει…"

11/10/2012

Φθινόπωρο 2012

0 comments
Φθινόπωρο 2012, αν και μοιάζει με καλοκαίρι ακόμη ο καιρός. Για μένα αυτός ο Οκτώβρης είναι σίγουρα καλοκαίρι αφού μετά από πέντε χρόνια επιτέλους με βρίσκει ξανά στην Ελλάδα κοντά στην οικογένειά μου και στους φίλους μου...

Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να σας αφιερώσω τα παρακάτω λόγια του Θανάση Βέγγου και μακάρι ο καιρός να παραμείνει το ίδιο ζεστός όσο και αυτά για πολύ καιρό ακόμη...



24/05/2012

Erich Fromm - Η τέχνη της Αγάπης

2 comments




Έριχ Φρομ - Η τέχνη της Αγάπης

"Η επανάσταση της Ελπίδας για μια εξανθρωπισμένη τεχνολογία"

"Εκείνος που δεν ξέρει τίποτε, δεν αγαπά τίποτε. Εκείνος που δεν μπορεί να κάνει τίποτε, δεν καταλαβαίνει τίποτε. Εκείνος που δεν καταλαβαίνει τίποτε, είναι άχρηστος. Εκείνος όμως που καταλαβαίνει μπορεί και προσέχει και βλέπει... Όσο πιο πολλή γνώση σε ένα πράγμα, τόση μεγαλύτερη η αγάπη... Όσοι φαντάζονται οτι όλα τα φρούτα ωριμάζουν την ίδια εποχή με τις φράουλες, δεν ξέρουν τίποτε για τα σταφύλια."

                                                                                                  ΠΑΡΑΚΕΛΣΟΣ

Γιατί η αγάπη είναι Τέχνη και μεγαλύτερη  Όλων...

22/05/2012

Απόσπασμα: Μίλαν Κούντερα - Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι

0 comments
"Είναι (καιρός) τώρα που σκέφτομαι τον Τόμας. Μόνο όμως στο φως αυτών των συλλογισμών τον είδα καθαρά για πρώτη φορά. Τον βλέπω όρθιο μπροστά σ' ένα από τα παράθυρα του διαμερίσματος του, με τα μάτια καρφωμένα στην άλλη μεριά της αυλής, στον τοίχο του απέναντι κτιρίου, να μην ξέρει τι πρέπει να κάνει. Είχε γνωριστεί με την Τερέζα τρεις εβδομάδες περίπου νωρίτερα σεμια μικρή πόλη της Βοημίας. Είχαν περάσει μία ώρα μόλις μαζί. Τον είχε συνοδεύσει στο σταθμό και είχε μείνει μαζί του ως τη στιγμή που ανέβηκε στο τρένο. Καμιά δεκαριά μέρες αργότερα ήρθε να τον δει στην Πράγα. Έκαναν αμέσως έρωτα, την ίδια εκείνη μέρα. Στα μισά της νύχτας της ήρθε μια κρίση πυρετού και έμεινε στο σπίτι του μια εβδομάδαμε γρίπη. Ένιωσε τότε μια ανεξήγητη αγάπη γι' αυτό το κορίτσι που ελάχισταγνώριζε. Του φαινόταν σαν ένα παιδί που το είχαν βάλει μέσα σ' ένα καλάθι πασαλειμμένο με πίσσα και το είχαν αφήσει στα νερά ενός ποταμούγια να το τραβήξει εκείνος στην όχθη του κρεβατιού του. Έμεινε στο σπίτι του μια εβδομάδα, κι έπειτα, μόλις έγινε καλά, γύρισε στην πόλη όπου κατοικούσε, διακόσια χιλιόμετρα μακριά απ' τη Πράγα. Κι εδώ ακριβώς τοποθετείται η στιγμή για την οποία μιλούσα κι όπου βλέπω το κλειδί της ζωής του Τόμας: στέκεται όρθιος μπροστά στο παράθυρο, με τα μάτια καρφωμένα στην άλλη μεριά της αυλής, στον τοίχο του απέναντι κτιρίου, και σκέφτεται: Πρέπει να της προτείνει να έρθει να εγκατασταθεί στην Πράγα; Αυτή η ευθύνη τον τρομοκρατεί. Αν την καλέσει σπίτι του τώρα, θα έρθει  να τον συναντήσει για να του προσφέρει όλη της τη ζωή. Ή μήπως καλύτερα, πρέπει να παραιτηθεί απ' την ιδέα αυτή; Τότε η Τερέζα θα μείνει σερβιτόρα σε μια μπιραρία, κάπου στην επαρχία, και δεν θα την ξαναδεί ποτέ. Θέλει εκείνος να έρθει να τον συναντήσει, ναι ή όχι; 
Κοιτάζει την αυλή, με τα μάτια καρφωμένα στον απέναντι τοίχο, και ψάχνει μια απάντηση."


...τα ομορφότερα λογοτεχνικά κείμενα μένουν και θα μένουν στην ιστορία, γιατί γράφουν μια δική μας ιστορία, αληθινή, όποια κι αν είναι αυτή κάθε φορά...

Μετά το βιβλίο "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι" του Μ. Κούντερα...

0 comments

"Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που κι εγώ ο ίδιος βρέθηκα αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο: μου φαινόταν απίστευτο, αλλά, ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο για τον Χίτλερ, συγκινήθηκα με ορισμένες από τις φωτογραφίες του· με ξανάφερναν στα παιδικά μου χρόνια, που τα έζησα στη διάρκεια του πολέμου. Πολλά μέλη της οικογένειας μου βρήκαν το θάνατο μέσα στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αλλά, τι ήταν ο θάνατός τους μπροστά σ' αυτή τη φωτογραφία του Χίτλερ, που μου θύμιζε μια περασμένη εποχή της ζωής μου, μια εποχή που δεν θα ξαναρχόταν πια;"

Κι έτσι ο χρόνος, ναι, γίνεται το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου. Το παρελθόν, ανήκει στο παρελθόν. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να το φέρει πίσω(?). Κομμάτια από ένα παρελθόν μπορούν να μεταφερθούν στο παρόν, πάντα διαφορετικά, πάντα αλλοιωμένα, πάντα εξελιγμένα. Κομμάτια απ'το παρόν μπορούν να μεταφερθούν στο μέλλον, ξανά αλλοιωμένα, ξανά εξελιγμένα. Και τίποτα δεν μένει ίδιο. Τίποτα, ποτέ δεν θα μένει ίδιο γιατί ο χρόνος κυλάει, κινείται κυκλικά μαζί με τον πλανήτη κι έτσι οι εποχές αλλάζουν, μα μένουν πάντα ίδιες σε αριθμό και πρόσωπο. Ο χρόνος του ανθρώπου όμως κυλάει ευθεία, ανεξάρτητος και ταυτόχρονα απόλυτα εξαρτημένος από τον πλανήτη που τον φιλοξενεί. Κι έτσι τα χρόνια περνάνε, οι εποχές μένουν τέσσερις, μα εσύ γερνάς και το πρόσωπό σου αλλάζει. Το πρόσωπό σου γεμίζει ρυτίδες και οι γραμμές τους διαγράφουν τον χρόνο πάνω στο δέρμα σου. Διαγράφουν την ιστορία σου που τελειώνει...

-Πόσο σημαντική μπορεί να γίνει για 'σένα μια φωτογραφία...?

"Αν κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας είναι να επαναληφθεί αμέτρητες φορές, είμαστε καρφωμένοι στην αιωνιότητα όπως ο Ιησούς Χριστός επάνω στο σταυρό. Τι φριχτή ιδέα! Στον κόσμο της αιώνιας επιστροφής κάθε κίνηση φέρει το βάρος μιας αβάσταχτης ευθύνης. Αυτό είναι που έκανε τον Νίτσε να λέει ότι η ιδέα της αιώνιας επιστροφής είναι το πιο βαρύ φορτίο (Das schwerste Gewicht)."

Μα ίσως "το πιο βαρύ φορτίο" να είναι η ιδέα της αιώνιας επιστροφής χωρίς την δική μας παρουσία. Υπάρχουν άνθρωποι τυχεροί, γιατί έχουν αγαπηθεί: ακόμη κι αν χρόνος τους τελείωσε, η ανάμνησή τους συνεχίζει γιατί η μάνα, ο πατέρας, ο αδερφός, ένας φίλος κι ένας αγαπημένος κουβαλούν τα κομμάτια τους πάντα μαζί, στο παρόν και στο μέλλον τους, αναλλοίωτα. Κάποιοι άνθρωποι είναι τυχεροί, γιατί δεν θα μπορούσαν να φέρουν την αβάσταχτη ευθύνη του να ξεχαστούν μέσα στις γενναιές των δικών τους ανθρώπων. Έτσι, γράφουν, τραγουδούν, ζωγραφίζουν, πολεμούν, κυριαρχούν, ανακαλύπτουν, δημιουργούν, καταστρέφουν, συνεισφέρουν και, τα ονόματά τους αποκτούν δικό τους χρόνο μέσα στον χρόνο και δεν χάνονται ποτέ, κι ας έχει χαθεί το πρόσωπό τους. Και κάποιοι άνθρωποι είναι άτυχοι: είτε δεν έχουν αγαπηθεί, είτε οι ευθύνες τους ήταν μετρημένες και επιφανειακές. Ξεχάστηκαν μέσα στον χρόνο και θάφτηκαν σε αυτόν. Εξαφανίστηκαν. Οι περισσότεροι, δεν θα μάθουν ποτέ για την ύπαρξή τους.

Και τί είναι ο χρόνος τελικά? Και πόση αξία έχει για 'σένα? Οι μέρες περνούν και το 'αύριο' δεν είναι δεδομένο. Τίποτα και κανείς δεν ειναι δεδομένο(ς). Γι' αυτό διαλέγεις την θέση σου: θα την κρατήσεις ή θα την παραχωρήσεις...?


"Η ατυχία του ανθρώπου κρύβεται στον χρόνο. Ο ανθρώπινος χρόνος δεν γυρίζει κυκλικά, κυλάει ευθεία - Μα η ευτυχία του ανθρώπου κρύβεται στην νοσταλγία της επανάληψης..."

0 comments

Μίλαν Κούντερα - Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι

21/05/2012

Χρόνια Πολλά σε Όλους όσους Γιορτάζουν! Να είστε όλοι καλά!!!

1 comments


 Κρύος ιδρώτας κυλάει ξανά στο μέτωπό μου κι εσύ, χαμόγελό μου με ομορφαίνεις ξανά εκεί πάνω στον καθρέφτη, με βγάζεις ψεύτη.Προσπαθώ να σου ξεφύγω κι είναι λάθος  μα νοιώθω πιο μονάχος και πάω εκεί μπορεί για το καλό μου, από κοντά χαμόγελό μου. Μην αφήνεις τα μάτια σου από μένα και άνοιξε το φως απ' την ανάσα σου ώρα στέκομαι θαμπός σκούπισέ με ρε βλάκα ο καθρέφτης σου μιλάει κοιτάχτε ένα μαλάκα σα χαμένος με κοιτάει.  
Εγώ φταιω ρε που τόσα χρόνια σε ομορφαίνω και να στολίζω τη μιζέρια σου επιμένω για να μη δείχνεις λυπημένος ο καημένος να μοιάζεις σώνει και καλά ευτυχισμένος. Και εσύ να ψάχνεις τώρα αν κάνεις το σωστό και να φοβάσαι ρε αυτό είναι το ευχαριστώ για κάθε φορά που σ' έστηνα καλά μπροστά μου μήπως και πάρεις λεει κάτι απ' τη χαρά μου. Ή για εκείνες τις φορές που άνοιγες ρε την καρδιά σου και μου άφηνες όλα τα μυστικά σου για να σου φτιάξω μια εικόνα λεει πιο ψεύτικη ακόμα με εκείνο το χαμόγελο στο στόμα. Που σου χάρισε ό,τι πήρες, που σου έφτιαξε καριέρα που σε ετοίμαζε καλά για αυτή τη μέρα μα αφού έχεις πάψει σε εμένα να κοιτάζεις μπορεί το τέλος σου ρε βλάκα να γιορτάζεις. 
Πες μου χρόνια πολλά σήμερα θλίψη μου γιορτάζω το πικρό μου το χαμόγελο καθρέφτη τώρα αλλάζω σκύλα ζωή σε έμαθα πια γι' αυτό γουστάρω που γερνάω και πίσω δεν γυρνάω. Λοιπόν καθρέφτη δε πα' να δείχνεις ό,τι θες πάνω σου αφήνω εγώ το χθες κι όλες εκείνες τις στιγμές που έκλεβα από άλλους για να χτίζω το όνειρό μου τέρμα λοιπόν χαμόγελό μου. 
Πάρε μαζί και τις σπουδές, και των γονιών τις συμβουλές και την καριέρα που μου τάζαν αν τη θες πάρε διπλώματα πολλά πάρε και χρόνια υπομονής πάρε το κύρος που θα είχα να χαρείς. Αυτή τη μέρα αν μ’ ακούς, λοιπόν, γιορτάζω και την εικόνα που μου έφτιαχνες αλλάζω δε κοιτάω δε ζητάω ό,τι πίσω έχω αφήσει εκεί μοιάζει με βρώμικο ξεκλείδωτο κελί. που δεν έσπρωξα την πόρτα τόσα χρόνια για να βγω φοβόμουν ν’ αντικρίσω το χαμένο μου καιρό τώρα έχω μάθει, θα κάνω λάθη θα σου χαρίσω τα σωστά και όσα είχα πάθη Κι από όσα ακούσανε τα αυτιά μου κι όσα θάφτηκαν στο χρόνο την τελευταία εικόνα εγώ κρατάω μόνο περίσσια τώρα η αντοχή μπορώ και την κερνάω. Και πίσω δε γυρνάω.